Wielu psychologów uważa, że mutyzm wybiórczy powinien stanowić przedmiot zainteresowania psychologii i psychiatrii, a nie logopedii. Twierdzę jednak, iż logopeda ma najwięcej narzędzi terapeutycznych wspierających mówienie. Dysponuje również odpowiednim zasobem wiedzy psychologicznej, aby z sukcesem prowadzić terapię dzieci z mutyzmem wybiórczym.

Czy zaburzona mowa ma jakikolwiek związek z odruchami? Czy pracując z odruchami, można poprawić mowę, czy tylko warunki, od których zależy sukces terapeutyczny? Czy zaburzona lub opóźniona mowa może być poddana stymulacji poprzez specjalny zestaw ćwiczeń rozwojowych wykonywanych codziennie przez określony czas, a jeśli tak, to z jakim efektem? Czy należy ten trening uzupełnić o inne, bardziej specyficzne dla deficytów mowy zabiegi, takie jak: ćwiczenia słuchowo-wzrokowe i słuchowo-ruchowe, rozpoznawanie akustycznych właściwości dźwięku, nadawanie im znaczenia, analiza sylabowa zdań, analiza i synteza głoskowa czy ćwiczenia słuchu fonematycznego?

Dziś nie ma już wątpliwości, że wczesna profilaktyka i interwencja logopedyczna w przypadku dzieci jąkających się powinna być podejmowana dość wcześnie. Nadal zapobieganie konsekwencjom jąkania poprzez wczesne jego wykrywanie i leczenie nie jest jednak powszechnie stosowanym standardem w Polsce.

Mózgowe porażenie dziecięce stanowi przewlekłe, niepostępujące zaburzenie czynności ośrodkowego neuronu ruchowego. Najczęstszą przyczyną uszkodzeń mózgowo-ruchowych są zaburzenia krążeniowo-niedotlenieniowe.

Czy logopeda powinien być perfekcjonistą w myśleniu i działaniu? Na ile perfekcjonizm pomaga, a na ile przeszkadza w terapii?

W długiej historii badań nad jąkaniem pojawiły się błędne koncepcje, których ślady nadal pokutują w świadomości, również terapeutów, i przejawiają się w formie nieracjonalnych zaleceń terapeutycznych.

Osoby o wysokiej wrażliwości są bardziej uważne na wszelkiego rodzaju niuanse, dużo bardziej skłonne do wewnętrznej refleksji, ale jednocześnie – bardziej podatne na wszelkiego rodzaju przeciążenia związane ze zdarzeniami zewnętrznymi.

Warto przyjrzeć się, w jaki sposób w konkretnej placówce zorganizowano działania terapeutyczne obejmujące dzieci jąkające się i ich rodziny – i potraktować je jako jeden z możliwych modeli zapewniania im wsparcia.

Kluczowe w terapii niepłynności mówienia jest połączenie sił logopedycznych i psychologicznych. W jakich sytuacjach warto zaproponować pacjentowi pracę z psychologiem? Na czym taka terapia psychologiczna polega?

Jąkanie jest zaburzeniem mowy spowodowanym nałożeniem się predyspozycji oraz przeżywaniem przez dziecko konfliktu emocjonalnego.

Metody terapii logopedycznej osób jąkających się służą upłynnianiu mowy. Przynoszą szybkie, ale niezbyt trwałe efekty, zwłaszcza u młodzieży – osób z utrwalonymi reakcjami unikania i dużą wrażliwością na ocenę otoczenia. Jak zatem skutecznie pracować z młodymi ludźmi?

Skuteczność ćwiczeń wzrasta, jeśli mogą być systematycznie realizowane nie tylko w trakcie sesji w gabinecie, ale również w codziennej pracy w domu.