Terapia w nurcie modyfikacji (tzw. Jąkanie Bardziej Płynne) ma charakter holistyczny: skupia się zarówno na trudnościach w wytwarzaniu płynnej mowy, jak i na psychologicznych konsekwencjach tego zaburzenia, które mogą obniżać jakość życia osób z jąkaniem (Everard, Howell 2018). Uwzględnia się wpływ, jaki jąkanie może wywierać na obraz samego siebie u pacjenta.

Autorzy charakteryzują dwa podejścia stosowane w terapii jąkania się: Mówienie Bardziej Płynne i Jąkanie Bardziej Płynne. Analizując studium przypadku, przekonują, że w kompleksowej terapii można skutecznie wykorzystać zalety technik stosowanych w obu podejściach.

Doktor hab. Katarzyna Węsierska rozmawia z prof. Martine Vanryckeghem – cenioną w świecie logopedką, współtwórczynią baterii wystandaryzowanych narzędzi do diagnozowania jąkania – o korzyściach i wyzwaniach związanych z wdrażaniem praktyki opartej na dowodach.

Jąkanie dotyka wielu aspektów funkcjonowania człowieka, nie tylko mowy. Zaburzenie to wpływa na obniżenie jakości i komfortu życia osoby jąkającej się. Obejmuje zarówno niepłynności w mowie, jak i uczucia, postawy oraz inne zachowania.

Istnieją różnorodne zaburzenia mowy. Można też wskazać cały szereg przyczyn, które je wywołują. Z punktu widzenia neurochirurgii istotne są te uwarunkowane organicznymi uszkodzeniami mózgu. Wiążą się one z wadami rozwojowymi, urazami, nowotworami i chorobami naczyniowymi.

EEG Biofeedback jest metodą wspomagającą i nie zastępuje tradycyjnego działania logopedy, lecz może być pomocne w rozpoczęciu terapii logopedycznej, np. u dzieci z dużym niepokojem ruchowym czy lękiem.

Zależności występujące między procesem emitowania dźwięku a przekazem i odbiorem informacji są czymś oczywistym, zdajemy sobie bowiem sprawę, że im korzystniejsze stworzymy warunki do wydobycia i wysłania w przestrzeń głosu, tym lepszy osiągniemy skutek w postaci nawiązania komunikacji i porozumienia się z odbiorcą.

Głos jest przedmiotem zainteresowania m.in. logopedii, foniatrii, wokalistyki, dyrygentury chóralnej i akustyki. W ujęciu logopedycznym zajmujemy się głosem w profilaktyce, diagnozie i terapii. W tych trzech obszarach logopeda powinien wykazać się rzetelną wiedzą oraz odpowiednim doborem metod.

Autorki zwróciły się prośbą do logopedów – specjalistów zaburzeń płynności mowy z ponad 40 ośrodków na świecie o udzielenie odpowiedzi na pytania dotyczące opieki logopedycznej nad małymi dziećmi z jąkaniem w ich krajach. W artykule zaprezentowano wybrane przykłady rozwiązań.

Wsparcie dziecka jąkającego się w przedszkolu to nieodzowny element terapii zaburzeń płynności mowy. Chcąc wspomagać dziecko w placówce, nie można zapominać o tym, jak ważna jest rola rodziców i nauczycieli w procesie terapeutycznym.

Pierwsze lata życia to dla dziecka szczególnie wrażliwy okres rozwoju. Stoi przed nim wiele zadań mających wpływ na jego funkcjonowanie w przyszłości. Umiejętności komunikacyjne to tylko jedno z nich. Jąkanie pojawia się najczęściej właśnie w tym czasie. Jak reagować na jąkanie, aby wspierać dziecko w procesie radzenia sobie z tym zaburzeniem komunikacji językowej? Czego maluch potrzebuje wtedy od dorosłych?

Terapia jąkania u dzieci poniżej 7. r.ż. stanowi znaczne wyzwanie dla wielu logopedów. Wymaga wiedzy specjalistycznej, zdolności udzielania pomocy zgodnie z najnowszymi wynikami badań nad jąkaniem, umiejętności wyboru podejścia dostosowanego do wieku dziecka oraz umiejętności współpracy z jego rodzicami i środowiskiem.