W praktyce zawodowej coraz częściej mamy do czynienia z opóźnionym rozwojem mowy. W wyniku dalszej diagnozy niektóre dzieci z ORM otrzymują orzeczenie o WWR, opinię o potrzebie terapii lub wskazówki do stymulacji w domu i przedszkolu.

Autorki prezentują wskazówki metodyczne i rozwiązania praktyczne dotyczące współwystępowania dyslalii i jąkania. Jako koło ratunkowe wskazują logorytmikę.

Co faktycznie oznaczają terminy „niepłynność mówienia” i „jąkanie” oraz jakie standardy klasyfikacji przyjąć?

Rodzic zgłaszający dziecko do logopedy przedstawia zwykle problem jednoznacznie: „Moje dziecko się jąka!”. Czy jest to jąkanie, określane mianem wczesnodziecięcego, czy też są to niepłynności funkcjonalne? A jeśli to pierwsze, czy wymaga terapii? Odpowiedzi nie są łatwe. Analiza zgromadzonego materiału diagnostycznego umożliwia ich udzielenie oraz – jeśli zaistnieje taka potrzeba – dobranie odpowiedniej metody terapeutycznej dla dziecka i jego rodziców. Dzieci w wieku przedszkolnym uczestniczą bowiem w procesie diagnozy oraz terapii wraz z rodzicami.

W literaturze fachowej często przywołuje się fakt, iż osoby jąkające nie zacinają się, śpiewając. Liczne obserwacje osób z zaburzeniami mowy pozwalają potwierdzić tę zależność.

Giełkot to drugie, obok jąkania, patologiczne zaburzenie płynności mówienia. Mowa bezładna to inaczej: giełkot,trzepotanie mowy, dawniej tachyfemia (ang. cluttering, niem. Poltern, fr. breduillement, ros. , łąc. tumultus sermonis). Podobnie jak jąkanie, giełkot jest zaburzeniem płynności mówienia, ale obydwa te zjawiska różnią się charakterem. Podczas stawiania diagnozy należy precyzyjnie oddzielić mowę bezładną od jąkania, ponieważ obydwa zaburzenia mowy wymagają innych oddziaływań terapeutycznych.

Przez dekady podstawowym i niezastąpionym narzędziem w gabinecie logopedycznym było zwykłe lustro. To w nim pacjent obserwował układ swoich warg, zębów i języka, starając się naśladować precyzyjne ruchy terapeuty. Dziś to tradycyjne lustro coraz częściej zastępowane jest przez ekrany smartfonów, tabletów i monitorów, z których spoglądają na nas interaktywne awatary i zaawansowane wizualizacje. Przechodzimy właśnie fascynującą (i – w mojej ocenie – niebezpieczną) transformację: od analogowych metod korygowania wad wymowy do ery algorytmów i sieci neuronowych, które potrafią analizować ludzki głos w czasie rzeczywistym.

Prowadzenie gabinetu logopedycznego to nie tylko wiedza i pasja, ale też wyzwanie biznesowe. Wielu specjalistów zastanawia się, jak dotrzeć do właściwych pacjentów w gąszczu konkurencji. Czasem standardowe działania nie wystarczą. Dowiedz się, jak skuteczny marketing usług logopedycznych może zmienić Twój gabinet w rozpoznawalną markę!

„Jestem mamą trzylatka, od trzech miesięcy syn się jąka. Martwię się o niego, jestem przerażona. Czy to minie? Dużo czytamy z mężem na ten temat, ale nie wszystko nam wychodzi. Prosimy o pomoc”. Takie i podobne zgłoszenia z prośbą o konsultacje otrzymuje wielu logopedów, przede wszystkim bowiem od logopedy rodzice oczekują wsparcia dotyczącego rozwoju mowy ich dziecka, kiedy słyszą w niej zakłócenia.

Wady wymowy stanowią istotny problem logopedyczny wymagający systematycznego podejścia diagnostycznego. To jedne z najczęstszych trudności językowych u dzieci i dorosłych, wpływające na sposób komunikowania się i jakość życia. Ich właściwa klasyfikacja umożliwia trafną diagnozę, skuteczne leczenie oraz lepsze zrozumienie mechanizmów, które leżą u podstaw zaburzeń mowy. W praktyce logopedycznej precyzyjna identyfikacja zaburzeń artykulacyjnych oraz ich przyczyn stanowi fundament skutecznej terapii.

„Nie wiedziałam, jak się zachować, gdy poznałam mojego chłopaka, który się jąka. Myślałam, że może się denerwuje? Było mi go żal. Nie wiedziałam, jak pomóc”. Takie słowa słyszę od wielu lat podczas indywidualnych sesji terapeutycznych i grupowych spotkań Klubu J.

Międzynarodowa Klasyfikacja Funkcjonowania, Niepełnosprawności i Zdrowia (International Classification of Functioning, Disability and Health, ICF) Światowej Organizacji Zdrowia stanowi ważny konstrukt analizy sposobów myślenia i oceny funkcjonalnej w zakresie zaburzeń mowy u dzieci i młodzieży. Klasyfikacja ta została stworzona m.in. w celu ustalenia wspólnego języka stosowanego do opisu zdrowia i stanów z nim związanych, aby ujednolicić słownictwo i usprawnić porozumiewanie się osób zaangażowanych w pracę z dzieckiem – logopedów, psychologów, pedagogów, nauczycieli. Klasyfikacja ta pozwala także opracować naukowe podstawy umożliwiające analizę i zrozumienie zagadnień zdrowotnych, w tym związanych z nimi stanów, czynników prognostycznych oraz dynamiki ich zmian, z uwzględnieniem roli zaplecza instytucjonalnego w ocenie skuteczności polityk zdrowotnych.