Artykuł dotyczy zaburzeń mowy występujących u osób, u których na skutek udaru doszło do uszkodzenia mózgu. Opisane wyniki badań obrazują dynamikę zaburzeń mowy pacjentów we wczesnej fazie zdrowienia. Ukazują wpływ procesów neurokompensacyjnych na sprawność językową chorych w ostrej fazie udaru. Analiza porównawcza zaburzeń mowy obecnych u chorych neurologicznie pacjentów pozwoliła określić wpływ lateralizacji ogniska uszkodzenia na proces zdrowienia. Niezależnie od tego, w której części mózgu doszło do udaru, w okresie od trzeciej do siódmej doby po incydencie neurologicznym u każdego z badanych nastąpiła poprawa sprawności komunikacyjnych. Dowiedziono, że u osób z uszkodzeniami lewopółkulowymi poprawa sprawności dialogowej następuje szybciej niż u chorych z uszkodzeniami prawopółkulowymi.

Udar mózgu jest zespołem objawów klinicznych, w wyniku których dochodzi do zaburzeń krążenia mózgowego, a w konsekwencji uszkodzenia struktur mózgowych. Stanowi stan zagrożenia życia i wymaga bezwzględnej hospitalizacji. Z reguły, jak definicja wskazuje, dotyka osoby obciążone wieloma czynnikami ryzyka – nadciśnieniem, migotaniem przedsionków, cukrzycą, otyłością itp. – czyli dotyczyć powinien osób starszych. W praktyce klinicznej możemy jednak spotkać osoby młode, u których wystąpiły objawy udaru mózgu – najczęściej w konsekwencji wad naczyniowych lub przyczyn kardiologicznych.

W Polsce udaru mózgu doznaje rocznie ok. 75 tys. osób. U większości pozostawia trwały ślad w postaci niepełnosprawności. Pacjentom po udarze powinien pomagać zespół specjalistów, m.in. neurolog, neuropsycholog, fizjoterapeuta i nierzadko neurologopeda. Jak wygląda rzeczywistość? O ile w szpitalu pacjenci po udarze mają świetną opiekę, o tyle po powrocie do domu zaczynają się ogromne trudności nie tylko samego chorego, ale przede wszystkim jego najbliższych…

Prowadzenie gabinetu logopedycznego to nie tylko wiedza i pasja, ale też wyzwanie biznesowe. Wielu specjalistów zastanawia się, jak dotrzeć do właściwych pacjentów w gąszczu konkurencji. Czasem standardowe działania nie wystarczą. Dowiedz się, jak skuteczny marketing usług logopedycznych może zmienić Twój gabinet w rozpoznawalną markę!

Wiele osób kojarzy logopedę głównie z pracą z dziećmi. Jednak jego rola w opiece nad seniorami jest równie kluczowa, choć często niedoceniana. Problemy z mową i połykaniem mogą mieć nieoczywiste podłoże. Dowiedz się, kiedy i dlaczego logopeda powinien pojawić się w domu opieki.

Dotychczas społeczność osób LGBTQ+ pozostawała w dużej mierze niezauważona przez środowisko polskich logopedów. A jednak, jak pokazują doświadczenia praktyków w Europie Zachodniej, w Stanach Zjednoczonych oraz w Australii, afirmująca terapia głosu może być jednym z ważnych etapów tranzycji, czyli procesu, który prowadzi do dopasowania brzmienia głosu do odczuwanej tożsamości płciowej. Istnieje pilna potrzeba zapoznania logopedów ze światowymi standardami w tym zakresie.

Afazja, jako zaburzenie mowy w wyniku ogniskowych uszkodzeń mózgu w obrębie obszaru mowy (zwykle środkowej części lewej półkuli u osób praworęcznych), stała się istotnym problemem społecznym ze względu na coraz większą liczbę osób, których dotyczy. Problem rozumienia wypowiedzi w logopedii jest kategorią wciąż mało poznaną, chociaż dotyczy zarówno dzieci, jak i dorosłych – nie tylko z afazją. Pojawia się zatem potrzeba pogłębionych badań przy użyciu ustrukturyzowanego narzędzia badawczego zawierającego wiele prób eksperymentalno-klinicznych. Praktyka logopedyczna oraz badania empiryczne dowodzą, że zaburzenia rozumienia, chociaż typowe dla pacjentów z afazją sensoryczną, występują także w przypadku osób, u których rozpoznano afazję motoryczną, co stało się celem niniejszego opracowania.

Celem artykułu jest odpowiedź na pytanie o to, czy cukrzyca może powodować zaburzenia mowy. Autorka w pierwszej części omawia cukrzycę jako chorobę cywilizacyjną, wskazuje na jej patomechanizmy i typy. Następnie na podstawie przeglądu literatury przedmiotu omawia codzienne funkcjonowanie diabetyków, zwracając uwagę na powikłania cukrzycy, które wiążą się z osłabieniem funkcjonowania poznawczego (rozpoznawanym jako łagodne zaburzenia poznawcze – MCI) oraz narastającymi trudnościami w sferze językowej i komunikacyjnej. Wzrastająca zachorowalność na cukrzycę i związane z jej występowaniem objawy zaburzeń mowy wymagają pilnych badań na gruncie logopedii. W pracy zostały przedstawione wstępne wyniki badań ankietowych wśród chorych na cukrzycę, których zadaniem była subiektywna ocena stanu swoich sprawności językowych. Zebrany materiał empiryczny potwierdza postawione hipotezy badawcze i pozwala zindeksować objawy zaburzeń mowy występujące przy hiperglikemii i hipoglikemii. Uzyskane wstępne wyniki oceny mowy u osób z cukrzycą wskazują na potrzebę ich pogłębienia ze względów zarówno poznawczych, jak i społecznych.

Współpraca logopedy z lekarzami różnych specjalności stała się obecnie ,,złotym standardem” w postępowaniu diagnostycznym i terapeutycznym. Wzajemna wymiana doświadczeń specjalistów nikogo już nie dziwi, a zawsze daje szansę na wnikliwe i holistyczne spojrzenie na pacjenta. W praktyce logopedycznej i związanej z kształceniem logopedów udało mi się współpracować z wieloma wspaniałymi lekarzami specjalistami, którzy chętnie dzielili się swoją wiedzą i doświadczeniem klinicznym wynikającym z ich specjalizacji. Z rozmów i badań przeprowadzonych wśród logopedów i słuchaczy studiów logopedycznych wynika, że logopedzi, a nawet neurologopedzi, najbardziej obawiają się współpracy i wymiany doświadczeń z neurologiem i psychiatrą. Celem niniejszego artykułu jest zaprezentowanie możliwości i przestrzeni do współpracy logopedy z neurologiem, a także wspomnienie współpracy z wybitną neurolog, współtwórczynią neurologii dziecięcej, śp. Profesor Jagną Czochańską-Kruk.

Ortotropia, inaczej ortodoncja posturalna, jest metodą ortodontycznego leczenia wczesnego. Jej istotę stanowi przyczynowe leczenie wczesne wad zgryzu i deformacji czaszkowo-twarzowych, czyli leczenie dzieci w okresie wzrostu twarzy. Może być to leczenie przechwytujące (interceptywne), którego celem jest „przechwycenie” wady zgryzu w jej początkowym etapie rozwoju, aby przez zmianę kierunku wzrostu twarzy zahamować rozwijającą się deformację łuków zębowych i szkieletu twarzy, otworzyć górne drogi oddechowe oraz nie pozwolić na pojawienie się problemów oddechowych podczas snu i spoczynku.

W dzisiejszym szybko zmieniającym się świecie, rosnąca liczba osób z trudnościami komunikacyjnymi spowodowanymi uszkodzeniami neurologicznymi wymaga specjalistycznego wsparcia. Studia podyplomowe z neurologopedii stanowią kluczowy krok dla tych, którzy pragną zdobyć wiedzę i umiejętności potrzebne do efektywnej rehabilitacji mowy u pacjentów z tego specyficznego obszaru. Oferują one wgląd w kompleksowe strategie diagnozy i terapii, umożliwiając przyszłym specjalistom skuteczne wspieranie osób z zaburzeniami neurologicznymi w powrocie do pełnej funkcjonalności komunikacyjnej. Neurologopedia to dziedzina, która może naprawdę pomóc w poprawie jakości życia wielu osób. Jak zostać neurologopedą?

W artykule przedstawiono wyjaśnienia dotyczące etymologii pojęcia „etiologia”, m.in. w medycynie, psychologii i logopedii, ale przede wszystkim w badaniach nad zaburzeniami płynności mówienia, w tym jąkania się, a także roli dobrze prowadzonego procesu dociekania trafnej przyczyny danego zaburzenia medycznego, psychologicznego, społecznego czy logopedycznego lub neurologopedycznego. Poprawnie ustalona przyczyna może wpływać na właściwe przeprowadzenie procesu diagnostycznego danego problemu (medycznego, psychologicznego, społecznego, komunikacyjnego) – w zaburzonej płynności mowy, a w ślad za tym na ustalenie procesu naprawczego zdiagnozowanych zaburzeń (w tym metod terapii osób niepłynnie mówiących).