Nowotwory jamy ustnej – wpływ leczenia na funkcje, artykulację i połykanie

Rozsiew nowotworu z ogniska pierwotnego jest uwarunkowany lokalnymi czynnikami anatomicznymi, a każdy region ciała charakteryzuje się swoistym schematem szerzenia się choroby. W płaskonabłonkowych nowotworach narządów głowy i szyi (head and neck squamous cell carcinoma, HNSCC) kluczową rolę w procesie rozprzestrzeniania odgrywa układ chłonny. Zajęty węzeł chłonny może stanowić punkt wyjścia dalszego rozsiewu do sąsiednich naczyń chłonnych lub krwionośnych, a szerzenie się drogą krwi prowadzi do powstawania przerzutów odległych [1, 3].
Pacjenci z nowotworem rozpoznanym we wczesnym stadium zaawansowania są leczeni chirurgicznie lub za pomocą radioterapii, w przypadkach zaawansowanych stosuje się leczenie skojarzone, obejmujące zabieg operacyjny połączony z radioterapią, chemioterapią lub obiema tymi metodami jednocześnie. W ciągu ostatniej dekady nastąpił znaczny rozwój wszystkich form terapii. Chirurgia nieustannie ewoluuje, koncentrując się przede wszystkim na technikach małoinwazyjnych oraz na poprawie efektów czynnościowych i estetycznych leczenia. Równolegle, oprócz udoskonaleń technicznych, osiągnięto postęp w precyzyjniejszym określaniu wskazań do zabiegów ratujących [1, 3].

Metody leczenia nowotworów jamy ustnej i ich wpływ na zaburzenia artykulacyjne i zaburzenia połykania

Podstawową metodą leczenia chorych na raka jamy ustnej jest chirurgiczne usunięcie guza pierwotnego. W przypadku wczesnego stadium zaawansowania miejscowego powstały ubytek tkanek może zostać odtworzony z wykorzystaniem tkanek sąsiadujących. U pacjentów z nowotworem miejscowo zaawansowanym konieczne jest rozległe wycięcie zajętych tkanek, połączone z obowiązkową natychmiastową rekonstrukcją przy użyciu odległych płatów skórnych [1, 3].
Profilaktyczna limfadenektomia jest zalecana u większości chorych, z wyjątkiem przypadk...