Dołącz do czytelników
Brak wyników

Z praktyki logopedy

2 sierpnia 2018

NR 26 (Lipiec 2018)

Diagnozowanie zaburzeń płynności mowy u małych dzieci

0 153

Objawy jąkania pojawiają się u części małych dzieci w okresie intensywnego  rozwoju mowy i języka. Niepłynność może ustąpić samoistnie lub utrwalać się i nasilać. Kluczowa  do prawidłowego zdiagnozowania  jest odpowiedź na  pytanie: czy objawy  występujące u dziecka to zwykła niepłynność mowy, czy jąkanie?

Wczesne rozpoznanie jąkania umożliwia szybkie podjęcie odpowiednich działań profilaktycznych czy postępowania terapeutycznego, co może skutecznie zapobiec utrzymywaniu się i utrwaleniu objawów niepłynności. Około 5% wszystkich dzieci doświadcza jakiejś formy niepłynności mówienia w dzieciństwie. Taka utrata kontroli nad płynnością pojawia się najczęściej w wieku przedszkolnym, tzn. między 2. a 5.–6. r.ż. (Yairi, 1983; Van Riper 1971). U ok. 60–80% dzieci jąkanie ustąpi samoistnie (Yairi, Ambrose 2005), natomiast u pozostałych do odzyskania kontroli nad płynnością konieczne będzie wdrożenie terapii (Schneider 2017). Do  prawidłowego zdiagnozowania charakteru niepłynności występującego u dziecka konieczna jest obserwacja występujących u niego objawów zakłóceń w mowie oraz wywiad z rodzicami, sprawdzający występowanie czynników ryzyka utrwalenia się jąkania u dziecka. Logopeda podczas wstępnej diagnozy może ocenić, czy objawy pojawiające się u dziecka sugerują wystąpienie jąkania wczesnodziecięcego, czy też są wynikiem intensywnego nabywania języka i rozwoju mowy, co powoduje częściową utratę kontroli nad płynnością u małego dziecka. 

Zmienne zjawisko

Jąkanie jest zjawiskiem zmiennym. W mowie dziecka pojawiają się lepsze i gorsze okresy płynności. Powoduje to u rodziców poczucie, że niepłynność jest nieprzewidywalna, że trudno nad nią zapanować. Te naprzemienne okresy poprawy i pogorszenia w mowie mogą też powodować osłabienie motywacji do podjęcia terapii czy zawieszenia podjętych działań w okresie polepszenia mowy i poczucia bezradności, gdy objawy powrócą. Dlatego tak ważna podczas pierwszego spotkania z rodzicami jest edukacja dotycząca jąkania. Warto zwrócić uwagę rodziców na sytuacje, w których niepłynność może się nasilać (sytuacje emocjonalne, duże zmęczenie, osłabienie) oraz te, w których niepłynność może ustępować (śpiewanie, chóralne mówienie, mówienie do siebie podczas zabawy lub do zwierzęcia). Ogromnie ważne jest także partnerskie traktowanie rodzica, zarówno w czasie diagnozy, jak i podczas terapii. To rodzic jest specjalistą od swojego dziecka i to dzięki jego pomocy logopeda może odpowiednio zdiagnozować, a następnie – razem z rodzicem – dochodzić do strategii postępowania wspierających płynność mowy dziecka. Bezpieczna, partnerska relacja z terapeutą daje rodzicom poczucie sprawstwa, dzięki czemu przejmują odpowiedzialność za terapię, mają motywację do jej prowadzenia i potrafią pomóc swojemu dziecku.
Przedszkolaki, które się jąkają, mogą być świadome swoich trudności i przejawiać negatywne postawy związane z nim (Vanryckeghem, Brutten 2015). Czynnikiem ryzyka utrwalania się jąkania mogą być negatywne reakcje dziecka wobec problemu niepłynności (Yairi, Ambrose 2005). Szybka identyfikacja i diagnoza trudności związanych z płynnością mowy dziecka umożliwia podjęcie działań profilaktycznych i wczesnej interwencji, co pozwala zapobiegać utrwaleniu się objawów niepłynności, a także wytworzeniu się strategii unikania oraz negatywnych reakcji emocjonalnych.

Objawy jąkania

Jąkanie opisujemy jakościowo i ilościowo, obserwując objawy widzialne i słyszalne, a także diagnozując te, których nie da się bezpośrednio zaobserwować, np. emocjonalne, związane z funkcjonowaniem psychicznym. W mowie pojawić się mogą powtórzenia, prolongacje lub bloki. Do jąkania zaliczamy powtórzenia dźwięków, sylab lub słów jednosylabowych. Mogą one wystąpić na początku, w środku lub na końcu wyrazu. Prolongacje to przedłużenia dźwięków, którym towarzyszy wzmożone napięcie. Bloki są objawami, które mogą wskazywać na nasilanie się jąkania, manifestują się niemożnością wydobycia dźwięku, co uniemożliwia jego wypowiedzenie przez kilka lub kilkadziesiąt sekund. Towarzyszyć temu może wzmożone napięcie i często reakcje walki, nierzadko pojawiają się również frustracja i inne negatywne reakcje emocjonalne. 
Oprócz objawów słyszalnych w mowie przeanalizować powinno się reakcje głosowe, trudności oddechowe, tempo mowy, trudności artykulacyjne (m.in. o charakterze dyslalicznym). Widocznym objawem będą także współruchy mogące występować w obrębie twarzy lub całego ciała oraz reakcje fizjologiczne, takie jak: czerwienienie się, blednięcie, pocenie się. Reakcje towarzyszące jąkaniu, które nie są widzialne, ale równie ważne w diagnozie, to: negatywne reakcje emocjonalne, reakcje unikania mówienia, lęk przed komunikacją.

Czynniki ryzyka wystąpienia jąkania

Etiologia jąkania jest wieloczynnikowa. Obecnie zjawisko to nie jest już postrzegane jako psychogenne zaburzenie mowy, ale jako zaburzenie z silnym komponentem neurofizjologicznym. Współcześnie wskazuje się na cztery grupy czynników ryzyka wystąpienia i utrwalania się jąkania. Pierwsza z nich to czynniki fizjologiczne, do których należy czynnik genetyczny, związany z występowaniem zaburzeń płynności mówienia (jąkania i giełkotu) w rodzinie dziecka. Kolejne neurologiczne uwarunkowanie to możliwość występowania różnic w budowie anatomicznej i funkcjonowaniu mózgu u osób jąkających się w porównaniu z tymi, którzy się nie jąkają. Czynnikiem predysponującym w tej grupie jest także płeć, ponieważ jąkanie częściej ustępuje w okresie wczesnego dzieciństwa u dziewcząt, a pozostaje i utrwala się u chłopców. Kolejną grupą czynników są uwarunkowania lingwistyczne, związane z występowaniem u dziecka opóźnionego lub ponadnormatywnego rozwoju mowy, a także nieharmonijny rozwój mowy czy występowanie problemów artykulacyjnych lub mała sprawność aparatu artykulacyjnego. Następna grupa to czynniki psychologiczne, do których należą m.in. świadomość problemu u dziecka i jego reakcje na przytrafiające mu się utrudnienia w porozumiewaniu się, reakcje rodziców na objawy jąkania dziecka, kwestie związane z temperamentem dziecka i występowaniem takich cech jak: nadwrażliwość emocjonalna, mała elastyczność, perfekcjonizm, impulsywność, nieśmiałość czy introwertyczność. Ostatnia grupa czynników ma charakter środowiskowy. Mogą one wpływać na nasilanie i utrwalanie się jąkania u dziecka. Są to np. szybkie tempo życia rodziny, nieadekwatne wymagania stawiane dziecku przez środowisko, nieadekwatne style komunikowania się członków rodziny, nieprawidłowe interakcje między rodzicem a dzieckiem, brak spójności i konsekwencji w wychowaniu dziecka,  negatywne reakcje na jąkanie ze strony środowiska, dokuczanie dziecku z powodu jąkania (Kelman, Nicholas 2013). 
Podczas diagnozy jąkania oprócz wymienionych już czynników ryzyka warto zwrócić uwagę na inne czynniki, mogące rokować negatywnie: późne pojawienie się objawów jąkania (po 4.–5. r.ż.), oraz utrzymywanie się objawów niepłynności w mowie dziecka powyżej 12 miesięcy. 

Zakres diagnozy

Diagnoza jąkania powinna być wielostronna, kompleksowa i prowadzona za pomocą różnych, najlepiej wystandaryzowanych narzędzi diagnostycznych. Według wytycznych ASHA (The American Speech-Language-Hearing Asssociation) czy RCSLT (the Royal College of Speech and Language Therapists) istotne elementy diagnozy zaburzeń płynności mowy u dzieci to: 

  • szczegółowy wywiad z rodzicami dziecka,
  • jakościowe i ilościowe badanie objawów jąkania, przeprowadzone z wykorzystaniem różnych próbek, nie tylko gabinetowych, ale także nagrań przyniesionych przez rodziców, np. z domu, czy szkoły (przedszkola),
  • dodatkowe informacje na temat np. niepłynności w różnych sytuacjach (np. od opiekunki, nauczyciela przedszkola), 
  • przebieg dotychczasowych terapii logopedycznych, a także analiza dotychczasowych wyników badań i nagrań będących w posiadaniu rodziców,
  • ocena wstępna możliwości zastosowania wybranych metod terapeutycznych,
  • wpływ jąkania na postawy, emocje, przekonania o sobie i o swoim mówieniu, dotyczące funkcjonowania społecznego i gotowości do komunikowania się dziecka,
  • ocena ogólnej sprawności językowej dziecka, diagnoza innych problemów o charakterze logopedycznym, 
  • ocena interakcji rodzic – dziecko oraz postaw i stylów komunikacji w otoczeniu dziecka,
  • ocena zasobów, mocnych stron dziecka i jego rodziny, które mogą stanowić podstawę w programowaniu procesu terapeutycznego, 
  • u dzieci przedszkolnych: odróżnianie jąkania wczesnodziecięcego i zwykłej niepłynności mówienia lub niepłynności mówienia innego pochodzenia oraz ocena możliwości samoistnego ustąpienia pojawiających się u dziecka objawów (ASHA 2016; RCSLT 2005).

Ważne, aby wybrane do diagnozy narzędzia były dobrane adekwatnie...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 6 wydań magazynu "Forum Logopedy"
  • Dostęp do wszystkich archiwalnych artykułów w wersji online
  • Możliwość pobrania materiałów dodatkowych
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy