Dołącz do czytelników
Brak wyników

Metody terapii

12 października 2017

NR 18 (Marzec 2017)

Zastosowanie logorytmiki w terapii dzieci z rozszczepem podniebienia

0 39

Jakie są możliwości zastosowania logorytmiki w terapii dzieci z rozszczepem podniebienia? Metodę tę należy popularyzować w tym kontekście terapeutycznym, ponieważ jest metodą oddziałującą wielopłaszczyznowo na słuch i sprawność motoryczną pacjenta, a jest to zakres bardzo potrzebny w trakcie pracy z dziećmi rozszczepowymi.

Co to jest logorytmika?

Logorytmika jest jedną z metod interdyscyplinarnych stosowanych w polskiej logopedii. Połączono w niej elementy metodyki logopedii z elementami rytmiki. Już od lat 70. XX w. intensyfikuje ona i wzbogaca możliwości oddziaływania w profilaktyce i terapii logopedycznej w odniesieniu do kształtowania i korygowania komunikacji językowej człowieka. W logorytmice wyróżnia się cztery podstawowe bloki ćwiczeń: ruchowe, słuchowe, pobudzająco-hamujące i słowno-ruchowe. Poniżej scharakteryzowano te, które są najbardziej przydatne w terapii dyslalii rozszczepowej.

Ćwiczenia napinania i rozluźniania mięśni oraz ćwiczenia koordynacyjne

Opisywane ćwiczenia należą do grupy ćwiczeń ruchowych. Służą efektywnie wypracowywaniu makroruchów (czyli dużej motoryce) jako wzorcowych do wykonywania mikroruchów (w odniesieniu do narządów mowy). Są też przydatne w pracy nad koordynacją (ruchową i słuchowo-ruchową), do kształcenia pamięci ruchowej oraz do budowania, korygowania i automatyzowania ruchu. Dzieci z rozszczepem często wykazują zbyt duże napięcia mięśni obręczy barkowej i klatki piersiowej. Zanim terapeuta przejdzie do pogłębienia oddechu, pacjent powinien zapanować nad pracą właśnie tych grup mięśniowych. W przeciwnym razie ćwiczenia oddechowe są mniej efektywne i trwają dłużej.

Ćwiczenia kształcące umiejętność różnicowania barwy, artykulacji i dynamiki dźwięków

Omawiane działania są zaliczane do ćwiczeń słuchowych. Służą one wypracowywaniu uwagi i koncentracji słuchowej, uczą różnicowania poszczególnych cech akustycznych dźwięku, nadają się do kształtowania słuchu awerbalnego i werbalnego. Jest to ważne z powodu zaburzeń słuchu, które dzieciom z rozszczepem utrudniają pracę nad prawidłowym brzmieniem głosu. Ćwiczenia te pomagają również w kontroli słuchowej artykulacji. Do tych ćwiczeń dobieramy odpowiednio instrumenty muzyczne, na których dzieci mogą grać, a przy okazji poznają różne cechy dźwięków i uczą się je rozpoznawać.

Ćwiczenia kształcące szybką reakcję ruchową na sygnały dźwiękowe i słowne

Ćwiczenia tego rodzaju są nazywane inhibicyjno-incytacyjnymi, czyli hamująco-pobudzającymi. Stanowią dobry i atrakcyjny dla dziecka sposób na utrwalenie wcześniej zdobytych umiejętności słuchowych i ruchowych. Dodatkowo poprawiają koordynację, uczą współpracy oraz organizacji działań, trenują refleks, rozumienie i pamięć. Początkowo należy stosować tylko jeden sygnał akustyczny jako sprawczy w celu wykonania zmiany. Następnie należy zwiększać liczbę sygnałów do kilku w obrębie jednego ćwiczenia.

Ćwiczenia słowno-ruchowe

Dzięki ćwiczeniom słowno-ruchowym można utrwalić i poszerzyć umiejętności w zakresie sprawności językowych dziecka. Materiał lingwistyczny należy dobrać do etapu utrwalania i automatyzacji opracowywanej głoski lub grupy głosek. Poziom trudności zabaw ruchowych musi być dostosowany do wieku dzieci. W ramach tych ćwiczeń zaleca się stosowanie wierszyków, wyliczanek i piosenek odpowiednio dobranych pod względem fonetycznym.

Szczegółowy dobór ćwiczeń zależy bezpośrednio od celów terapi...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 6 wydań magazynu "Forum Logopedy"
  • Dostęp do wszystkich archiwalnych artykułów w wersji online
  • Możliwość pobrania materiałów dodatkowych
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy