Dziecko z historią choroby nowotworowej w gabinecie logopedycznym – wskazówki dotyczące pomocy

Z logopedycznego punktu widzenia kluczowe znaczenie ma fakt, że choroba nowotworowa u dzieci we wczesnym okresie życia oddziałuje na proces kształtowania się mowy i języka. W odróżnieniu od pacjentów dorosłych, u dzieci nie dochodzi do utraty ukształtowanych funkcji, lecz do ich rozwoju w warunkach biologicznie i środowiskowo zmienionych (Korzeniewska 2020). Zaburzenia komunikacji mają zatem charakter rozwojowy i często ujawniają się stopniowo. Pełny obraz negatywnych konsekwencji wystąpienia i leczenia nowotworów u dzieci jest widoczny dopiero w okresie obserwacji, czasem kilka lat od zakończenia leczenia (Korzeniewska 2020).
Sytuacja dziecka po chorobie nowotworowej jest zróżnicowana i zależna od typu i lokalizacji nowotworu. Dzieci zmagające się w przeszłości z białaczką relatywnie częściej wracają do edukacji szkolnej, z kolei dzieci z diagnozą guza mózgu, z uwagi na liczne konsekwencje neurologiczne, często przez długi czas objęte są edukacją domową lub indywidualną ścieżką edukacyjną (Antoszewska 2018). Celem niniejszego artykułu jest ukazanie sytuacji dziecka z historią choroby nowotworowej w gabinecie logopedycznym oraz przedstawienie wskazówek edukacyjno-terapeutycznych, uwzględniających zróżnicowane potrzeby dzieci z historią choroby nowotworowej.

Choroby nowotworowe dzieci – wymiar rozwojowy

Nowotwory złośliwe wieku dziecięcego odpowiadają za około 1% wszystkich rozpoznań chorób nowotworowych, a w Polsce każdego roku diagnozuje się około 1100–1200 nowych przypadków zachorowań. W odróżnieniu od nowotworów występujących u osób dorosłych choroby nowotworowe wieku rozwojowego charakteryzują się odmiennym profilem klinicznym, w którym dominują przede wszystkim białaczki...