Dołącz do czytelników
Brak wyników

Zajęcia z pomysłem , Otwarty dostęp

18 listopada 2019

NR 34 (Listopad 2019)

Prowadzenie zajęć Metodą Dobrego Startu

0 25

W czasie zajęć Metodą Dobrego Startu (MDS) prof. Marty Bogdanowicz dzieci kształcą jednocześnie funkcje wzrokowe, słuchowe, dotykowo- -kinestetyczne i motoryczne. Ćwiczenia prowadzą do współdziałania tych funkcji, czyli do rozwoju integracji percepcyjno-motorycznej, co jest głównym celem pracy tą metodą.

Co sprzyja osiąganiu przez dzieci postępów?

Osoba, która chce skutecznie wykorzystywać MDS, powinna bardzo dobrze znać strukturę zajęć, która jest stała, oraz jasno uświadamiać sobie, czemu służą poszczególne typy ćwiczeń. Zajęcia należy prowadzić systematycznie, czyli 1–2 razy w tygodniu. Czas ich trwania powinien być dostosowany przede wszystkim do możliwości dzieci.

Struktura zajęć

I  Zajęcia wprowadzające

1. Przywitanie

Prowadzący zwraca się po imieniu do każdego dziecka, witając je np. rymowanką lub po imieniu. Przywitanie można połączyć z uściskiem dłoni lub innym gestem. W kilkuosobowej grupie dobrze sprawdza się znana w całej Polsce piosenka „Witaj, Elu, jak się masz?”, napisana przez Martę Bogdanowicz, a śpiewana na melodię „Panie Janie”. W kilkunastoosobowych oraz większych grupach lepsze są takie sposoby powitania, które zajmują mniej czasu. Wystarczy wręcz kilka sekund skupienia uwagi na dziecku, aby poczuło się zauważone przez nauczyciela i ważne ‒ a o to właśnie chodzi w przywitaniu.

2. Ćwiczenia kształcące orientację w schemacie ciała
Dzieci uczą się wskazywać części ciała, nazywane przez prowadzącego, a następnie samodzielnie je nazywają. Uczą się również wskazywania i nazywania stron ciała. Zwykle rozpoczyna się tę naukę od lewej strony ciała. Warto uświadomić sobie, że umiejętność wskazania np. lewej ręki nie oznacza jeszcze, że dziecko rozumie, co to znaczy lewa strona ciała. Ukształtowanie pojęcia „strona ciała” wymaga wielu dobrze dobranych ćwiczeń.

3. Ćwiczenia kształcące orientację w przestrzeni
Orientacja w przestrzeni ma ścisły związek z orientacją w schemacie ciała. Polecenie „Skręć w prawo” wykona prawidłowo tylko ten, kto bez wahania potrafi wskazać prawą rękę. Dzieci uczą się w zabawie rozumienia i stosowania określeń odnoszących się do położenia i ruchu w przestrzeni: na, nad, pod, w, obok, za, przed, bliżej, najbliżej, bliżej niż, dalej, dalej niż, z lewej strony, na prawo od i wiele innych. Ćwiczenia te wpływają pozytywnie na rozwój kompetencji językowych.

4. Nauka piosenki lub wierszyka oraz ćwiczenia językowe
Dzieci słuchają piosenki lub wierszyka, a następnie odpowiadają na pytania dotyczące ich treści. Nauczyciel dąży do tego, żeby dzieci wzbogacały zasób słów, którymi się posługują, ćwiczyły umiejętność odpowiadania na pytania i formułowania zdań. Ćwiczenia językowe dotyczą także struktury słuchowej wyrazów. Należy ćwiczyć syntezę sylabową, logotomową oraz syntezę mniejszych cząstek wyrazów, do głosek włącznie. Stopniowo wprowadza się również ćwiczenia analizy sylabowej, a następnie fonemowej, doprowadzając do możliwie największej biegłości w tym zakresie. Ćwiczenia syntezy i analizy cząstek wyrazu są niezbędnym przygotowaniem do nauki czytania i pisania. W tej części zajęć dzieci mogą wykonywać również ćwiczenia usprawniające artykulatory.

II Zajęcia właściwe

1. Ćwiczenia ruchowe:

A.  Kształcenie dużej motoryki, w tym równowagi

Nauczyciel prowadzi zabawy ruchowe nawiązujące do treści piosenki (wierszyka) poznanej w trakcie zajęć. Jeśli dzieci uczyły się np. piosenki „Wlazł kotek na płotek”, to chodzą na czworakach, robią „koci grzbiet”, udają, że gonią wróbelki czy wspinają się na drzewo. Ćwicząc równowagę, chodzą jak kotek po płotku, czyli stawiają stopę tuż przed stopą. Dzieci powinny wielokrotnie zmieniać pozycję ciała i sposób przemieszczania się.

B.  Kształcenie małej motoryki
Zabawy rozwijające sprawność nadgarstków, dłoni i palców również powinny nawiązywać do treści piosenki (wierszyka). Jeśli kotki bawiły się na podwórku, to po powrocie do domu czyszczą pazurki; dzieci wysuwają z piąstki po jednym paluszku i pocierają go palcami drugiej dłoni. Kotki mogą bawić się kulką z papieru, gniotąc ją, a potem rozprostowując papier.

2. Ćwiczenia ruchowo-słuchowe

Podczas tych ćwiczeń dzieci wspólnie z nauczycielem śpiewają piosenkę (powtarzają rytmicznie wierszyk) i w rytmie piosenki (wierszyka) wykonują określone czynności ruchowe, np. uderzają dłońmi w woreczki wypełnione ryżem, grają na drewienkach (klawesach), klaszczą, tupią. Ćwiczenia ruchowo-słuchowe zaczyna się od najprostszych, a stopniowo się je utrudnia. Najmłodsze lub najmniej sprawne dzieci wykonują w rytmie piosenki (wierszyka) jeden i ten sam ruch, natomiast dzieci, które nabrały w tych ćwiczeniach wprawy, wykonują zgodne z rytmem, powtarzające się sekwencje ruchów, np. tupnięcie i dwa klaśnięcia albo dwa uderzenia pięścią w woreczek na przemian z dwoma klepnięciami w woreczek. Dobrze prowadzone ćwiczenia ruchowo-słuchowe są bardzo atrakcyjne dla dzieci, lubiane przez nie, a także przyjemne i satysfakcjonujące dla nauczyciela.

3. Ćwiczenia ruchowo-słuchowo-wzrokowe

Przebiegają one według następującego porządku:
A. Prezentacja, analiza wzrokowa i omówienie wzoru graficznego (figury, litery, cyfry)
Nauczyciel przedstawia wzór graficzny odpowiedni do piosenki (wierszyka), którą dzieci poznały w pkt. 4 zajęć wprowadzających. Zadaje pytania ukierunkowujące spostrzeganie wzoru jako całości, np. Co to jest? Co wam to przypomina? Do czego jest podobne? Kolejne pytania pomagają w przeprowadzeniu analizy wzrokowej: Z jakich części składa się wzór? Ile jest tych części? Która linia jest najdłuższa? Która najkrótsza? W ilu miejscach linie się przecinają? Pytania należy dostosować do aktualnych możliwości dzieci.

B. Pokaz sposobu rysowania wzoru (pisania...

Artykuł jest dostępny dla zalogowanych użytkowników.

Jak uzyskać dostęp?
Wystarczy, że założysz konto lub zalogujesz się. Czeka na Ciebie pakiet inspirujących materiałów pokazowych.
Załóż konto Zaloguj się

Przypisy