Sprawność dialogowa stanowi jeden z podstawowych elementów kompetencji komunikacyjnej, warunkujący adekwatne i skuteczne uczestnictwo w interakcjach społecznych. W praktyce klinicznej ocena sprawności dialogowej u osób z zespołem psychoorganicznym czołowym nadal nie jest powszechnie uwzględniana w procesie diagnostycznym, mimo że jej całościowa analiza pozwala na identyfikację deficytów w zakresie inicjowania, podtrzymywania i organizowania dialogu, dostosowywania wypowiedzi do interlokutora i sytuacji komunikacyjnej oraz stosowania reguł pragmatycznych. Prezentowana metoda badania stanowi podstawę planowania zindywidualizowanego postępowania logopedycznego ukierunkowanego na rzeczywiste trudności pacjenta, a także umożliwia monitorowanie efektów prowadzonej terapii. W artykule przedstawiono metodologię badania sprawności dialogowej u osób z zespołem psychoorganicznym czołowym oraz wskazówki do planowania skutecznych, indywidualnie dostosowanych oddziaływań terapeutycznych.
Autor: Sylwia Filipczak
