Zabiegi resekcyjno-rekonstrukcyjne stosowane w leczeniu nowotworów głowy i szyi prowadzą do powstawania blizn pooperacyjnych, będących naturalnym efektem procesu gojenia. Mimo że rana może zostać uznana za wygojoną, blizna często przez długi czas, a niekiedy trwale, wpływa na funkcjonowanie struktur odpowiedzialnych za mowę, połykanie, oddychanie i mimikę. W praktyce logopedycznej obserwuje się, że ograniczenia funkcjonalne wynikają nie tylko z samego zabiegu chirurgicznego, lecz także z wtórnych restrykcji powięziowych i tkankowych w obrębie blizny. Ponieważ blizny w obszarze głowy i szyi są zwykle widoczne i mogą obniżać poczucie atrakcyjności fizycznej, w procesie rehabilitacji logopedzi, we współpracy z fizjoterapeutami, powinni uwzględniać zarówno ich konsekwencje funkcjonalne, jak i wygląd oraz elastyczność, istotne dla sprawności orofacjalnej, komfortu i jakości życia pacjenta.
Autor: Sabina Schubert-Greń
